"بخشش"

من امروز صبح بسیار لبخند زدم. اکنون هم در اعماق وجودم لبخند

می زنم. من با تمام وجود لبخند می زنم و تا مدت ها به این لبخند

ادامه می دهم. من چنان لبخند میزنم که گویی فقط برای این کار

زاده شده ام. اما بخشیدن یک واژه ی مهیب است که ویران و مجروح

می کند و مرا وادار می سازد که سرم را با خجالت و ترس در مقابل

آن روح والایی که بسیار متواضع است خم کنم و از او پوزش طلبم. من

کاملا مقصرم. من در ادامه ی این سکوت و ناامیدی، بی مبالاتی کردم،

بنابراین، تقاضا می کنم مرا عفو کنی و اشتباهم را ببخشی.

"امید"

ناامیدی پایین ترین جریان قلبی است. ناامیدی احساسی بی صداست.

به همین دلیل من ماه های طولانی مقابل تو نشستم. مدتی طولانی به

چهره ات خیره شدم بدون اینکه کلمه ای به زبان بیاورم. به همین دلیل

من بارها با خودم زمزمه کردم: "من دیگر نقشی در این بازی ندارم!". اما

در قلب هر زمستانی بهاری می تپد و در پشت نقاب شب، سپده دمی

لبخند می زند وبنابراین ناامیدی من به امید تبدیل شد.

چه ساعت مقدسی بود هنگامی که من نقاشی "به سوی ابدیت" را

ترسیم کردم. چه باشکوه است نوری که از درون ما به بیرون تراوش

می کند. واقعا آن نور درخشان چه باشکوه است.

"تو"

تو و من جزو کسانی هستیم که خداوند به آنها لطف کرده. زیرا به ما

دوستان، عشاق، خیرخواهان وتحسین کنندگانی را ارزانی داشته

است. با این حال، به من بگو؛ آیا در میان این دوستان صادق وعلاقه مند

کسی هست که بتوانیم به او بگوییم: "صلیب مرا ۱ روز به دوش

می کشی؟" آیا کسی در میان آنها هست که بداند در ورای آواهای ما

آوایی است که در هیج صدایی گرفتار نمی شود و هیچ تاری قادر به

نواختن آن نیست؟ آیا کسی در میان آنها هست که به درک شادی غم

ما و غم شادی ما نائل آید؟ کسی شبیه به تو؟ براستی هیچ یک از آنها،

به تو، شباهت دارد؟

                                                برای کسب افتخار تازه ات

                                                                   "دوست حقیقی تو"

"خلوص"

من شیفته ی خلوص ام. خلوصی که هیچ ارتباطی با اخلاقیات ندارد.

این حقیقت ساده و پیش پاافتاده که هر کس بر لبه ی آب های مرگ

سیاه اش قرار دارد وتا ابد انتظار می کشد، تنها. بی نهایت تنها.

مدت هاست که بدون تو جایی نمی روم. تو را با خود به ساده ترین

مخفیگاه های ممکن می برم. تو را در شادی ام مخفی می کنم. مثل

یک نامه ی عاشقانه در روز روشن.

تو به من نوشتن را آموختی، به همان صورتی که هست: در ظاهر به

طور وحشتناکی سیاه، در باطن به طور معجزه آسایی خالص.

"خلوت"

تو همه جا حضور داری. نوازش سبک هوا بر گونه های من، طی قدم

زدن بر سواحل اقیانوس، تو هستی. توضیح اش مشکل است. و مطمئن

نیستم که آدم برای آن چه انجام می دهد نیازی به توضیح داشته باشد.

زندگی تا وقتی که زنده است، خودش معنی خودش را می دهد.

"خوی"

در قلب من خوی وحشی ای وجود دارد که فقط شب ها برای چند

لحظه از سوراخ اش خارج می شود. این خوی وحشی چیزهایی را که

در روز باقی گذاشته تصرف می کند: برگ، چهره، کلام... و بعد با عجله

به سوراخ اش بازمی گردد. حالا دیگر آذوقه اش را برای دو قرن یافته است.

خوراکش فقط یک چیز مشخص نیست. گاهی یک سفر، گاهی یک کتاب،

گاهی سکوت، اما همیشه دنبال یک شادمانی می گردد. گاهی هم آن را

به دست می آورد. شادی ای کودکانه و سبک مثل یک لکه خورشید.

"خاطره"

این نامه را با لخند می نویسم. و قطعاً آن را برای همین لبخند نوشته ام.

برای این لبخند که تو به من می دهی. هنوز خیلی چیزها هست که باید

برایت بگویم. من همیشه برای تو می نویسم. با امید اینکه حماقت عشق

مرا از جنون نوشتن نجات دهد.

"برو برو ای قایق کوچک که امواج تو را پیش می رانند، برو و بار نورت را

تحویل بده."

                                                                 "دوست حقیقی تو"

 امروز آزادی داریم اما بدون رستگاری. شاید هم آزادی جز در رستگاری

 وجود نداشته باشد. در جامعه برای گمراهی همه راه ها را پیش پای

 ما گذاشته اند، تنها راهی که از ما دریغ شده راه حقیقی است.

 پروانه ای که بر روی برگ گل نشسته در سکون مطلق به سر می برد،

 بال هایش به نحوی جمع شده که انگار یک بال بیشتر ندارد، آدم فکر

 می کند مرده است اما اگر دست به سویشان دراز کنی، به سرعت

 سیر نور خود را باز میابد. بال های مرا تفکر بسته است اما همین که نور

 به من می رسد بی درنگ به حرکت درمی آیم. 

 این راست که من گاهی با همه وجودم به سوی شادی رفته ام و رنج

 را نادیده گرفته ام، اما معتقدم این بهتر است تا عکس آن.

 شجاعت در این نیست که زندگی را همچون جهنم ترسیم کنیم. این

 گونه دیدن زندگی و علیرغم همه چیز، امید داشتن به بهشت است.

 تنها نور است که می تواند ما را یاری کند. این است که با نوشتن من

 غرق در آرامشم. اما این آرامش آرامش اردوگاه است؛ چندان نمی پاید.

 شاید بهشت جایی باشد که انسان حضور کامل دارد و دانستن این که

 او را نخواهند کشت و داشتن قلبی باز به وسعت آسمان. بهشت شاید

 بی دفاع بودن است بدون احساس تهدید.

 زندگی من بیشتر یک زندگی معمولی است، با این همه به طور غریبی

 مورد تهدید است. همانند ماهی یی هستم که به روی ساحل پرتابش

 کرده باشند.

  از خدا چرا صدا نمی رسد؟

 

□

از بيم‌ها پناهي جُستم

به شارستاني که از هر شفقت عاری بود و

در پس ِ هر ديوار

کينه‌يي عطشان بود

گوش با آوای پای ره‌گذری ،

ولختيِ هرخنجر

         غلافِ سشنه يي مي جُست

و با هر سينه‌ی ِ مهربان

داغ ِ خونين ِ حسرت بود

تا پناهي از بيم ام باشد.

محرابي نيافتم

تا پناهي از ريشخندٍ ِ اميدم باشد.

سهمي را که از خدا داشتم ديری بود تا مصرف کرده بودم. پس،

صعود ِ روان را از تن ِ خويش نردباني کردم. به‌گشاده‌دستي دست

به مصرف ِ خود گشودم تا چندان که با فراز ِ تيزه فرودآيم خود را

به‌تمامي رها کرده باشم. تا مرا گُساريده باشم تا به قطره‌ی واپسين.

پس، من، مرا صعودافزار شد; سفرتوشه و پای‌ابزار.

من، مرا خورش بود و پوشش بود. به راهي سخت صعب، مرا

بارکش بود به شانه‌های زخمين و پايَکان ِ پُرآبله.

تا به استخوان سودم‌اش.

چندان که چون روح به سرمنزل رسيد از تن هيچ مانده نبود.

لاجرم به تنهايي‌ ِ خود وانهادم‌اش به گونه‌ی ِ مُردارْلاشه‌يي.تا در آن

فراز از هر آنچه جِسرگونه‌يي باشد ميان ِ فرودستي و جان، پيوندی

برجای بنماند.

تن، خسته ماند و رهاشده؛

نردبان ِ صعودی بي‌بازگشت ماند.

جان از شوق ِ فصلي از اين‌دست

خروشي کرد.

□

روز:

 تو از ماده اي تشكيل يافته اي كه خدا ناميده مي شود.

البته تو از اين نكته آگاه نيستي ولي ناآگاهي تو هيچ فرقي

به حال موضوع نمي كند. چه آگاه باشي چه ناآگاه، ‌چه خواب

باشي چه بيدار، تو الهي هستي. و كسي كه در اين لحظه

خواب است مي تواند لحظه اي ديگر از خواب برخيزد. اگر ما

بتوانيم قطره اي كوچك را بفهميم از تمام آبهايي كه در همه

جا وجود دارد سر در خواهيم آورد. و هر انساني قطره اي از

درياي خداست. اگر ما بتوانيم يك انسان را بفهميم...

و ساده ترين و نزديك ترين انسان به تو خود تو هستي. آنگاه كه

راز برملا شود و دروازه ها به رويت گشوده گردند پي خواهي برد

كه تو قطره اي ازهمان واقعيت نهايي هستي كه در كل هستي

گسترده است. آنگاه، هيچ مرگ، ترس، زياده خواهي و ميل و

آرزويي وجود نخواهد داشت. تو در نهايت آزادي، شادماني و

در خير و بركت به سر خواهي برد.

شب:

دوستي چيزي روحاني در خود دارد. عشق، جسماني است

اما دوستي، روحاني. و تا زمانيكه عشق تو به دوستي تبديل

نشود از آن رنج خواهي برد. به جاي اينكه به شادماني دستیابي،

بدبختي بيشتري نصيب تو خواهد شد. اما بدبختي تو برخاسته از

انرژي عشق نيست، بلكه به اين علت است كه نتوانسته اي اين

انرژي را پالايش كني. در مورد آن چندان هنري به خرج نداده اي.

عشق را بديهي نشمرده اي، انگار كه آن هدف و مقصود است.

در حاليكه مقصود و هدف نيست. بگذار عشقت به دوستي تبديل

شود. بگذار عشق عبادت تو شود. اين ها دو امكان و دو جنبه

عشق است. اگر تو با كسي كه به او عشق مي ورزي دوستي

كني، مي تواني به افراد بسياري عشق بورزي. آنگاه عشق تو

 گسترش مي يابد. دايره عشق تو بزرگ و بزرگتر مي شود. اين

يك جنبه عشق است. جنبه ديگر اين است كه وقتي تو به

اشخاص بسياري بدون آنكه به آنان دل ببندي عشق بورزي

و بگذاري آنها نيز به تو عشق بورزند، عشق تو از جنبه اي

ديگر نيز رشد مي كند، اين جنبه عبادت

ناميده مي شود. عبادت يعني عشق ورزيدن به كل هستي،

دوستي كردن با درختان، تخته سنگها، رودخانه ها، كوهها و

ستاره ها. آنگاه كه دوستي به مرحله عبادت برسد،

                                                      تو ديندار مي شوي.

پی نوشت:

1. متاسفانه در بند اول از بخش "روز" :"تو از ماده اي تشكيل يافته اي كه خدا

ناميده مي شود." هیج کدام از دوستان منظور مورد نظر رو برداشت نکرده اند.

اما ترجیح می دم در این خصوص توضیح ندم!!!

2. وبلاگ Dr.Aka  افتتاح شد. ایشون بنده رو دعوت به همکاری کردند. اسم من

هم به عنوان نویسنده در این وبلاگ درج شده. پس از تمام دوستان عزیز دعوت

می کنم که از این وبلاگ دیدن کنند.

http://www.my-nest.blogfa.com

 "تولدت مبارک"   

 آن باش که هستی و آن شو که توان بودنت هست

زندگی شکوهمندی در انتظارت هست تا که آن را زیست کنی.

امروز عزیزش بدار، کوتاهتر از آن است عمر آدمی که به فردا

حواله شود.

دوست بدار هر آنچه را که اختیار در کفت می نهد و دگرگونی 

در مقابلت. بگذار زندگی یاورت شود؛ دستت بگیرد، تا بر گشایی،

تا پرده برگیری. تا در شگفت آیی، لب به لبخند گشایی،عاشق شوی.

بگذار زندگی برانگیزدت، تا جسارت یابی. بگذار تو را در بر گیرد.

بگذار شکوه یک صبح آرام و ساده را نشانت دهد. بگذار اعجاز

دنیای پیچیده ی درونت را با تو باز نماید.بگذار یاری ات دهد تا

که باورهایت را دریابی، خدای اندرون را باز شناسی. بگذار از

توان خویش تو را مبهوت کند.

زندگی را بگذا ر یاورت شود تا که دریابی؛ او همان است که تو

بنا کرده ای و این توان را دارد تا همان شود که تو می خواهی.

                           روزت شگفت و سرخوش باد...

                                                                امروز و هر روز

" لطفا نظرات خود را در پست قبل درج نمایید! با تشکر."

"در سکوت قلبم برایت دعا خواهم کرد... تا ابد."

ما به قله ی کوه رسیده ایم. و در زیر پایمان جنگل ها و دره ها

گسترده اند. پس بگذار دمی در کنار یکدیگر بنشینیم و سخن

بگوییم. نمی توانیم زیاد اینجا بمانیم زیرا در دوردست قله ی

بالاتری می بینم که باید قبل از غروب خورشید به آن برسیم.

ما بر یک مانع سخت غالب شده ایم، البته این کار بدون پریشانی

نبود و اعتراف می کنم که من لجباز و انعطاف ناپذیر بوده ام، اما

لجبازی های من نتیجه ی قابل پیش بینی چیزی قوی تر از

خواسته ی کذایی من است و اعتراف می کنم که گاهی بدون

فکر عمل کرده ام. آیا در درون ما چیزی وجود ندارد که در برابر

آن عقل تبدیل به سنگ می شود؟

من عادت دارم فکر کنم و به راستی هنوز هم فکر می کنم که

بعضی از تجربیات ما نمی توانند روی دهند مگر آنکه دو نفر به

صورت مشترک و همزمان در آن سهیم باشند.

مهم نیست که تجربیات ما چقدر غریب و یگانه اند. بدون تردید

آنها عجیب تر یا یگانه تر از دریا و ستاره ها و درخت شکوفه سیب

نیستند. عجیب زیرا ما معجزات زمین و زمان را می پذیریم، اما در

همان حال مایل نیستیم، به معجزاتی که در روحمان رخ می دهند

ایمان آوریم.

ما نه می توانیم نه می خواهیم لبه ی محراب را لمس کنیم مگر

با دست هایی که با آتش تزکیه شده اند.

وقتی ما به چیزی عشق می ورزیم، عشق هدف ما می شود نه

وسیله ای برای رسیدن به هدف دیگر. و اگر در برابر بزرگی، حرمت

و انقیاد نشان می دهیم، به این علت است که تسلیم شدن را والا

و احترام را پاداش می دانیم.

دوردست ترین مسائل، شایسته ترین و با ارزش ترین موضوع هایی

هستند که اشتیاق و آرزوی ما معطوف به آنهاست.

ما نمی توانیم بدون آنچه قدرت، رمز و راز و عجایب روحمان را آشکار

می سازد، کاری انجام بدهیم. از این گذشته، ما قادر به یافتن

شادی های خردمندانه در ساده ترین ظهورات روح هستیم. در یک

گل کوچک، تمام شکوه و زیبایی بهار را می یابیم و در چشم های

یک بچه ی شیر خوار، تمام امید و آرزوی بشریت را.

چه انگیزه ای برای آشکار ساختن یکی از رازهای روحمان داریم، جز

لذت آشکار نمودن آن راز؟ چه انگیزه ای می تواند برای ایستادن در

برابر در های این معبد وچود داشته باشد جز شکوه ایستادن؟ چه

انگیزه ای سبب می شود یک پرنده ناگهان آواز بخواند؟

            "برای یک روح تنها فقط آرزوهای محدود وجود دارد. "

من تمام روزها را به دعا خواهم گذراند. برایت در سکوت قلبم دعا

می کنم. برای هر دو نفرمان...

                                        "دوست حقیقی تو"                          

"زندگی به من اجازه داده در برابر سریر سفید بایستم"

همیشه بین اذهان یک مناظره و یک تقابل افکار وجود دارد. که هر دو

در ورای آگاهی حسی ما قرار دارند و هیچ کس نمی تواند آن تقابل

و مناظره را از اذهان وافکار کسانی که متعلق به سرزمینی مشابه

هستند پاک کند."  

در این عبارت زیبا، حقیقتی اساسی وجود دارد که پیش از این از طریق

نوعی تلقین ذهنی برایم مشخص بود، اما حالا به وسیله ی تجربه ی

شخصی آشکار شده است. من اخیراً پیوندی محکم، با دوام، عجیب و

متفاوت از همه ی پیوندها از نظر ماهیت و ویژگی ایجاد کرده ام. پیوندی

که نمی توان آنرا با پیوندهای خانوادگی مقایسه کرد، پیوندی که به

راستی استوارتر، محکم تر و دائمی تر از رشته های اخلاقی است.

هیچ یک از رشته های این پیوند توسط روزها و شب ها بافته نشده اند

که زمان را اندازه گیری می کنند و فاصله را متفرق می سازند، فاصله ای

که گهواره را از گور جدا می کند. هیچ یک از این رشته ها توسط علایق

گذشته یا آرزوهای آینده بافته نشده اند. زیرا این رشته بین دو نفری

است که نه توسط گذشته و حال به هم پیوند خورده اند و نه توسط

آینده به هم پیوند می خورند.

در چنین احساسی درد و جراحتی سخت است که هیچ گاه ناپدید

نمی شود اما برای ما عزیز است و حاضر به مبادله ی آن نیستیم.

حتی اگر امکانش را داشته باشیم، حاضر نیستیم برای هیچ افتخار

یا لذت ملموس یا خیالی ای آن را معاوضه کنیم.

 برای تو...

دوست من: از تو استغاثه می کنم که برایم بنویسی. می خواهم آزادانه، 

رها با روحی پران که بر فراز راه های بشری پرواز می کند، برایم بنویسی.

من و تو چیزهای زیادی درباره ی مردم می دانیم. درباره ی علائقی که 

آنها را  به هم پیوند می دهدو حقایقی که آنها را از هم جدا می سازد.

آیا ما نباید برای لحظه ای کوتاه هم که شده  آن راه ها ی کهنه و مبتذل

را کنار بگذاریم و زمانی برای خیره شدن به قلمرویی که ورای شب ، روز،

زمان و ابدیت است درنگ کنیم؟

                                                                               "دوست حقیقی تو"