گاهی مرا سرزنش می کنند که چرا فقط زیبایی های زندگی را نقاشی
می کنم !! قلم من ترازویی که با وزنه ای به اندازۀ یک مژه سیاه رنگ ،
کوچکترین وزنه ها را وزن می کند یا کوچکترین روزنۀ امید را با
ذره بین نشان می دهد؟
اگر من نوشته هایم را نورانی کرده ام ، برای آن است که دیگری را به
اعماق تاریکی فرو نبرم. این نور همه جا نشانۀ احترام به کسی است
که نوشته هایم را می خواند.
اشتباه من در آن نیست که خیلی در بارۀ عشق حرف می زنم؛ بلکه در
آن است که راجع به آن با روشی غیر دقیق سخن می گویم. زیرا فکر
می کنم هوش همیشه دنبال دوست داشتن چیزی است ، غایت هر
انسان ، یگانه شدن با آسمانی پر ستاره است.
برف چون هزاران کلمۀ عاشقانه است که نثار ما می شود . گل سرخ
سخنانی آتشین است که خاموش می شوند و آن کسی که موفق به
رازگشایی از آن ها می شود، باید دقتی سرگیجه آور داشته باشد.
من به جستجوی عشق تا جهنم می روم. شما می توانید درک کنید
که پیرامون این روشنایی چقدر باید تاریک باشد تا من شیفتۀ آبی
یک گل ادریسی شوم.
هنگامی که کودک بودم، دورو برم همه جا شب بود، اما از سیاهی
جهان گاه گاهی شعاعی از نور عبور می کرد برای این که در این
تاریکی فرو نروم. همچون دیوانه ای به آن می چسبیدم.
از ترس اینکه دیوانه شوم، نزدیک بود دیوانه شوم، چرا که در زندگی
من عناصری از قصه وجود داشت ... من مادربزرگی داشتم که از
خراش گل سرخ مرده بود .
می توانم به شما اطمینان دهم یک گلبرگ گل سرخ آنقدر محکم
است که از فرو رفتن کسی در تباهی جلوگیری کند.
