|
"زندگی به من اجازه داده در برابر سریر سفید بایستم"
همیشه بین اذهان یک مناظره و یک تقابل افکار وجود دارد. که هر دو
در ورای آگاهی حسی ما قرار دارند و هیچ کس نمی تواند آن تقابل
و مناظره را از اذهان وافکار کسانی که متعلق به سرزمینی مشابه
هستند پاک کند."
در این عبارت زیبا، حقیقتی اساسی وجود دارد که پیش از این از طریق
نوعی تلقین ذهنی برایم مشخص بود، اما حالا به وسیله ی تجربه ی
شخصی آشکار شده است. من اخیراً پیوندی محکم، با دوام، عجیب و
متفاوت از همه ی پیوندها از نظر ماهیت و ویژگی ایجاد کرده ام. پیوندی
که نمی توان آنرا با پیوندهای خانوادگی مقایسه کرد، پیوندی که به
راستی استوارتر، محکم تر و دائمی تر از رشته های اخلاقی است.
هیچ یک از رشته های این پیوند توسط روزها و شب ها بافته نشده اند
که زمان را اندازه گیری می کنند و فاصله را متفرق می سازند، فاصله ای
که گهواره را از گور جدا می کند. هیچ یک از این رشته ها توسط علایق
گذشته یا آرزوهای آینده بافته نشده اند. زیرا این رشته بین دو نفری
است که نه توسط گذشته و حال به هم پیوند خورده اند و نه توسط
آینده به هم پیوند می خورند.
در چنین احساسی درد و جراحتی سخت است که هیچ گاه ناپدید
نمی شود اما برای ما عزیز است و حاضر به مبادله ی آن نیستیم.
حتی اگر امکانش را داشته باشیم، حاضر نیستیم برای هیچ افتخار
یا لذت ملموس یا خیالی ای آن را معاوضه کنیم.
برای تو...
دوست من: از تو استغاثه می کنم که برایم بنویسی. می خواهم آزادانه،
رها با روحی پران که بر فراز راه های بشری پرواز می کند، برایم بنویسی.
من و تو چیزهای زیادی درباره ی مردم می دانیم. درباره ی علائقی که
آنها را به هم پیوند می دهدو حقایقی که آنها را از هم جدا می سازد.
آیا ما نباید برای لحظه ای کوتاه هم که شده آن راه ها ی کهنه و مبتذل
را کنار بگذاریم و زمانی برای خیره شدن به قلمرویی که ورای شب ، روز،
زمان و ابدیت است درنگ کنیم؟
"دوست حقیقی تو"
|
