امروز آزادی داریم اما بدون رستگاری. شاید هم آزادی جز در رستگاری

 وجود نداشته باشد. در جامعه برای گمراهی همه راه ها را پیش پای

 ما گذاشته اند، تنها راهی که از ما دریغ شده راه حقیقی است.

 پروانه ای که بر روی برگ گل نشسته در سکون مطلق به سر می برد،

 بال هایش به نحوی جمع شده که انگار یک بال بیشتر ندارد، آدم فکر

 می کند مرده است اما اگر دست به سویشان دراز کنی، به سرعت

 سیر نور خود را باز میابد. بال های مرا تفکر بسته است اما همین که نور

 به من می رسد بی درنگ به حرکت درمی آیم. 

 این راست که من گاهی با همه وجودم به سوی شادی رفته ام و رنج

 را نادیده گرفته ام، اما معتقدم این بهتر است تا عکس آن.

 شجاعت در این نیست که زندگی را همچون جهنم ترسیم کنیم. این

 گونه دیدن زندگی و علیرغم همه چیز، امید داشتن به بهشت است.

 تنها نور است که می تواند ما را یاری کند. این است که با نوشتن من

 غرق در آرامشم. اما این آرامش آرامش اردوگاه است؛ چندان نمی پاید.

 شاید بهشت جایی باشد که انسان حضور کامل دارد و دانستن این که

 او را نخواهند کشت و داشتن قلبی باز به وسعت آسمان. بهشت شاید

 بی دفاع بودن است بدون احساس تهدید.

 زندگی من بیشتر یک زندگی معمولی است، با این همه به طور غریبی

 مورد تهدید است. همانند ماهی یی هستم که به روی ساحل پرتابش

 کرده باشند.