|
"بخشش"
من امروز صبح بسیار لبخند زدم. اکنون هم در اعماق وجودم لبخند
می زنم. من با تمام وجود لبخند می زنم و تا مدت ها به این لبخند
ادامه می دهم. من چنان لبخند میزنم که گویی فقط برای این کار
زاده شده ام. اما بخشیدن یک واژه ی مهیب است که ویران و مجروح
می کند و مرا وادار می سازد که سرم را با خجالت و ترس در مقابل
آن روح والایی که بسیار متواضع است خم کنم و از او پوزش طلبم. من
کاملا مقصرم. من در ادامه ی این سکوت و ناامیدی، بی مبالاتی کردم،
بنابراین، تقاضا می کنم مرا عفو کنی و اشتباهم را ببخشی.
"امید"
ناامیدی پایین ترین جریان قلبی است. ناامیدی احساسی بی صداست.
به همین دلیل من ماه های طولانی مقابل تو نشستم. مدتی طولانی به
چهره ات خیره شدم بدون اینکه کلمه ای به زبان بیاورم. به همین دلیل
من بارها با خودم زمزمه کردم: "من دیگر نقشی در این بازی ندارم!". اما
در قلب هر زمستانی بهاری می تپد و در پشت نقاب شب، سپده دمی
لبخند می زند وبنابراین ناامیدی من به امید تبدیل شد.
چه ساعت مقدسی بود هنگامی که من نقاشی "به سوی ابدیت" را
ترسیم کردم. چه باشکوه است نوری که از درون ما به بیرون تراوش
می کند. واقعا آن نور درخشان چه باشکوه است.
"تو"
تو و من جزو کسانی هستیم که خداوند به آنها لطف کرده. زیرا به ما
دوستان، عشاق، خیرخواهان وتحسین کنندگانی را ارزانی داشته
است. با این حال، به من بگو؛ آیا در میان این دوستان صادق وعلاقه مند
کسی هست که بتوانیم به او بگوییم: "صلیب مرا ۱ روز به دوش
می کشی؟" آیا کسی در میان آنها هست که بداند در ورای آواهای ما
آوایی است که در هیج صدایی گرفتار نمی شود و هیچ تاری قادر به
نواختن آن نیست؟ آیا کسی در میان آنها هست که به درک شادی غم
ما و غم شادی ما نائل آید؟ کسی شبیه به تو؟ براستی هیچ یک از آنها،
به تو، شباهت دارد؟
برای کسب افتخار تازه ات
"دوست حقیقی تو" |
